Jabłoń dzika

ilość znalezionych towarów: 1

jabłoń dzika drzewa liściaste i krzewy

Jabłoń dzika, podobnie jak rajska, nie jest odmianą uprawianą ze względu na owoce. Choć często żywią się nimi różnego rodzaju zwierzęta, to jednak ich smak dla ludzi jest dość nieciekawy. Jabłoń dzika gości w różnego rodzaju ogrodach z uwagi na bardzo atrakcyjny pokrój drzewa i piękne kwiaty, które obsypują gałęzie rośliny w niezliczonej liczbie. Drzewo liściaste można spotkać również w sadach, gdzie stanowi podkładkę dla przemysłowych odmian jabłoni. Jabłoń dzika, jak sama nazwa wskazuje, lubi rosnąć nieskrępowanie, dlatego jest częstym celem dzieci, które uwielbiają wspinać się na jej gałęzie i obrzucać się, nie do końca jadalnymi, owocami.

Jabłoń dzika, a jednak ujarzmiona

Jabłoń dzika jest mieszkanką niemal całej Europy, którą w dużej części porasta naturalnie. Rzadko rośnie na wyżynnych terenach, bardzo często można spotkać ją za to w niżu, który porasta dziko lub sadzona jest na podkładkę dla innych odmian jabłoni albo też jako roślina dekoracyjna. Wtedy też bardzo często atakowana jest przez dzieci, dla których rozłożyste gałęzie dzikiej jabłoni są zachętą do wspinaczek. Drzewo liściaste nie należy do najwyższych, osiąga nie więcej niż 10 metrów. Posiada krótki, często wygięty pień, rozłożyste, zakrzywione konary i liczne pędy, które najczęściej pokryte są kolcami. Jej liście są średniej wielkości, szerokoeliptyczne lub okrągławe. Ich koniec jest ostry, a kolor ciemnozielony i pełny. Kwiaty jabłoni dzikiej pojawiają się równocześnie z liśćmi, to znaczy na przełomie kwietnia i maja. Są największą ozdobą drzewa liściastego. Najczęściej białe lub delikatnie różowe, są duże i zbierają się na gałęziach w okazałe baldachogrona. Kwiaty jabłoni dzikiej przeobrażają się w owoce na przełomie sierpnia i września, co jest typową porą owocowania wielu odmian jabłoni. Jabłka są nieduże, kuliste z lekko wydłużonym końcem i osadzone na cienkich szypułkach. Zazwyczaj odznaczają się zielonym kolorem, choć często też rumienią się lekkim różem bądź nieco żółcieją. Są bardzo twarde i kwaśne, mimo to niektórzy wykonują z nich przetwory. Bardziej niż owoce jabłoni dzikiej, cenione jest jej drewno. Posiada bardzo ładny, czerwonawy kolor, przyjemny zapach i twardą fakturę, dlatego bardzo często stosowane jest w tokarstwie i stolarstwie. Jabłoń dzika posiada też swoje kulturowe znaczenie, uważa się bowiem, że to ona rosła w Raju i to właśnie jej owoc zerwała Ewa.

Owoc jabłoni dzikiej nie taki zakazany

Jabłoń dzika to całkowicie niewymagające drzewo, które rośnie samodzielnie, nie oczekując uwagi ani troski. Z powodzeniem możemy zasadzić ją w swoim ogrodzie, w którym może służyć jako tło dla innych, niskich i bardziej atrakcyjnych roślin ozdobnych. Jej nienachalnej barwy kwiaty cudownie komponują się z każdymi kwiatami ogrodowymi.

  • Uprawa i pielęgnacja

Jabłoń dzika naturalnie zawsze rośnie w dużym rozproszeniu, nigdy nie występuje w skupiskach. Bardzo często można ją spotkać nieopodal lasów liściastych lub mieszanych, przy drogach, a także na polach. Drzewo liściaste jest światło i ciepłolubne, choć nie zaszkodzi mu też lekki cień. Jabłoń dzika jest wytrzymała na susze, dlatego nie wymaga częstego podlewania. Urośnie na niemal każdym podłożu, choć jej ulubionym jest zasobna, żyzna, nieco wilgotna gleba, o zasadowym odczynie. Drzewo liściaste jest w pełni mrozoodporne, dlatego dobrze przyjmie się w każdej części Polski.

    Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką dotyczącą cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.
    Zamknij
    pixel